روزهای بی دوام

حواسم پرت ادم های پیاده شهر بود

به بودنشان کنار هم

به انهایی که دستهایشان محکم به هم گره خورده بود

ان هایی که با فاصله کنار هم قدم میزدند

ان هایی که لبخندشان دل هر رهگذری را

محو دنیای قشنگشان میکرد

و ادم هایی که ترجیحشان تنهایی بود و

انگار یک نفر میان خاطراتشان

جا گذاشته اند

غرق ادم هایی بودم که معلوم نبود

یک سال بعد

درست در همین موقع سال

حال دلشان چقدر قرار است شبیه امروزشان باشد

به لبخند هایی که معلوم نبود

شیرینی اش چقدر قرار است روی لبشان ماندنی شود

و ادم های تنهایی که معلوم نبود سال بعد

درست در همین موقع

قرار است دنیایشان کنار کسی تقسیم شود یا نه

داشتم فکر میکردم به تمام این ادم ها

به خودم

به اینکه هرسال مثل این ادم ها

حال دلم

ادم های خوب و بد زندگیم

به اینکه هیچ چیز برایم نماند

به اینکه یک روز یک جای زندگی ام

حال تک تک این ادم ها را داشتم

تنهایی ترجیح زندگی ام بود

با لبخند های شیرین کسی گره اش زدم

لبخند هایی که خیلی اما دوام نمی اورد

خاطراتی که هرچند دیر

جا ماندند اما یک روز لابه لای روز مرگی ام

هیچ چیز برای من اما نماند......

و برف و برف و برف و برف...